اختصاصی سایت خبری اتاق تهران: محمد لاهوتی، رییس کنفدراسیون صادرات ایران
مواردی خارج از اختیار و دایره تصمیم گیری های بخش خصوصی است که به غیررقابتی بودن صنایع ایرانی دامن می زند.
محمدلاهوتی
توافقی در ارتباط با تبادل کالا بین ایران و ترکیه شکل گرفته که تولیدکنندگان ایرانی معتقدند بیشتر به ویژه در بخش هایی چون نساجی، چرم و کفش نفع ترکیه است و به رقابت ناسالم دامن زده و فرصت را از تولیدکنندگان ایرانی می گیرد. در نشستی که در اتاق ایران به همین منظور برگزار شد، ریاست اتاق از لزوم بازنگری تعرفه های ترجیحی بین ایران و ترکیه گفت و از سازمان توسعه تجارت پیگیری این مهم را درخواست کرد. نکته قابل اشاره در این بین این است که در دیگر کشورها تفکیک صادرات نفتی و غیرنفتی وجود ندارد. ترک ها اگر از ایران گاز وارد کنند، آن را جز تمام وارداتشان در نظر می گیرند اما در ایران صادرات نفتی وغیرنفتی تفکیک شده در نتیجه باوجود صادرات گاز ایران به ترکیه تراز تجاری در صادرات غیرنفتی به نفع ایران نیست.
اکنون سوال این است که باوجود ضعف صنایع ایران به ویژه در زمینه پوشاک به دلیل مشکلات ناشی از تحریم و … چرا تعرفه ترجیحی با صادرکننده پوشاک به اروپا و کشورمان برقرار می شود؟ جاده تجارت خارجی یک جاده دوطرفه است. نمی توان طرف مقابل به واردات یا صادرات محصولی خاص وادار کرد. اینکه مدیران در سطح کلان چه تصمیمی درباره تعرفه های تجاری می گیرند بخشی از نگرانی تولیدکنندگان است. متاسفانه مشکلات ساختاری در تولید ایران و سیاستگذاری های دولت باعث شده حفظ دیوار تعرفه در اولویت قرار بگیرد. طی پنج سال گذشته دولت نرخ ارز را علی رقم تورمی که وجود داشت، ثابت نگه داشت و رها شدن این فنر همه را متضرر کرد. نرخ تسهیلات بانکی در یران بیش از 20 درصد است درحالیکه دیگر کشورها از جمله ترک ها 3 درصد سود تسهیلات بانکی پرداخت می کنند. در ایران با تورم 9 درصد زندگی می کنیم درحالیکه تورم در دیگر کشورها زیر 4 درصد است. امسال حقوق و دستمزدها 20 درصد افزایش یافته در حالیکه تورم 10 درصد است و این حتما تاثیرش را در قیمت تمام شده کالا نشان خواهد داد. سوبسید حامل های انرژی برداشته شده اما یارانه تولید داده نمی شود. این موارد خارج از حدود و ثغور بخش خصوصی است و باعث شده صنایع ایران رقابتی نباشد.به همین دلیل برخی دولتمردان معتقدند که ایران باید از پیوستن به سازمان تجارت جهانی اجتناب کند. البته نظر من مخالف است چراکه با وجود غیررقابتی بودن صنایع در شرایط فعلی، مدت زمان انتظار برای الحاق به این سازمان فرصت خوبی برای بازنگری در سیاست ها و کمک به رقابتی شدن صنایع است. مهلتی که با انصراف همیشگی از الحاق به WTO از ترس غیررقابتی بودن صنایع داخلی برای همیشه به فراموشی سپرده می شود.
