آزادی با اشاره به مکانیسم منحصربهفرد این نانوفرمولاسیون در کنترل آزادسازی دارو، خاطرنشان کرد: نانوفرمولاسیون ایجاد شده دارای ساختاری موسوم به پرونانوژل است؛ به این معنی که دارو در فرم محلول فاقد ساختار نانو است و پس از تزریق به بدن بیمار در پاسخ به دمای بدن به یک ژل نانوساختار حاوی دارو تغییر حالت میدهد. این ژل قادر است داروی به دام افتاده در نانوساختارهای خود را در بازههای زمانی مشخص آزاد کند.
عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی شیراز با اشاره به جزئیات اجرای این تحقیق، یادآور شد: پس از طراحی فرمولاسیون و بهینهسازی آن به کمک طراحی D-optimal، مورفولوژی فرمولاسیون مورد بررسی قرار گرفت. در ادامه آزمونهای آزادسازی، پاسخ به دما، زمان ژل شدن، تورم پذیری و مخاط چسبی نیز انجام شد و نتایج نشان داد زمان ژل شدن در پاسخ به دمای بدن حدود یک دقیقه است و همچنین پایداری فرمولاسیون به یک ماه نیز میرسد.
به گفته وی، نحوه تبدیل این فرمولاسیون به ژل در دمای ۳۷ درجه در بدن موش مورد بررسی قرار گرفته است.
این تحقیقات از سوی امیر آزادی، سلیمان محمدی سامانی و هاجر اشرافی از اعضای هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی شیراز، لیلا پورطالبی محقق این دانشگاه و مائده براتی دستیار تخصصی فارماسیوتیکس دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی اجرایی شده و نتایج آن در International journal of biological macromolecule با ضریب تأثیر ۳.۹۰۹ منتشر شده است.
