شرکتهای تکنولوژی محور به طرز دلهرهآوری عرصه را بر شرکتهای سنتی تنگ کردهاند. برای درک این مساله کافی است نگاهی به ترکیب 10شرکت بزرگ S&P500 در طول زمان بیندازیم. کمتر از 30 سال قبل و در سال 1990، شرکتهایی همچون اکسون موبیل، شل، کوکاکولا، والمارت و جیای در لیست 10 شرکت بزرگ بورسی قرار داشتند. شرکتهای نفتی و خردهفروشی، بهطور سنتی جزو بزرگترین شرکتهای آمریکا بودهاند. اما در حال حاضر شرکتهایی همچون اپل، مایکروسافت، فیسبوک، آمازون و آلفابت (شرکت مادر گوگل)، جزو بزرگترینها هستند. رشد آنها در این سالها خیرهکننده بوده است. آنها جهان را تغییر دادند. به هم زدن (Disruption) وضعیت فعلی، شاید مهمترین ویژگی شرکتهای نوین باشد. آنها از هر طریقی به دنبال کسب درآمد نیستند. آنها نیامدهاند که سهمی از بازار قبلی را داشته باشند، هدف و رسالت آنها به هم زدن بازی است. تغییر شیوه بازی، اما به معنای زنگ خطر برای کسب و کارهای سنتی است. کسب و کارهای نوین یا محصولات و خدمات جدیدی ارائه میدهند یا محصولات و خدمات قدیمی را به شیوهای نوین ارائه دهند. این مساله تهدیدی است برای کسب و کارهای سنتی. اما توانمندی اصلی کسب و کارهای نوین که چنین رشدی خارقالعاده را تجربه کردهاند، چیست؟ شاید بتوان قدرت یادگیری بالا را مهمترین ویژگی این کسب و کارها دانست.
محمد احمدی
مدیر عامل اسمارت آپ
مشاور و مدرس سرمایهگذاری
